لبخند ماه

تو که کوتاه و طلایی بکنی موها رامنِ شاعر به چه تشبیه کنم یلدا را؟مثل یک کودک مبهوت که مجبور شودتا به نقاشی اش آبی نکشد دریا راحرف را می شود از حنجره بلعید و نگفتوای اگر چشم بخواند غمِ نا پیدا راعطر تو شعر بلندی است رها در همه سوکاش یک باد به کشفت برساند ما راتو همانی که شبی پر هیجان می آییتا فراری دهی از پنجره ها سرما رافال می گیرم و می خوانی و من می خندمبنشین چای بخور خسته نباشی یارا لبخند ماه ...

بیا که موی تو را بر نسیم بُگذارم
که درد و غصه و غم را ، عقیم بگذارم

بیا عزیز دلم ! تا که باز با لبخند
دوباره ، آخر اسم تو ، "میم" بگذارم

اگر جنون منی ، لازم است بعد از این
تو را مقابل عقل سلیم بگذارم

من از دل تو نخواهم گذشت اگر حتی
که سر به روی کلوخ و گلیم بگذارم

بیا ، اگر تو نباشی ، دوباره مجبورم
که نام وضعیتم را "وخیم" بگذارم

لبخند ماه ...